பள்ளிக்கூட வாசலை மிதிக்காமலேயே கற்றுக்கொள்ளமுடியும்......

இந்தியா முழுவதிலும், ஒவ்வொரு மாநிலத்திலும் தொடக்கக் கல்வி மற்றும் நடுநிலைக் கல்வியின் தரம், பள்ளிகளின் நிலை, வசதி, மாணவர் சேர்க்கை போன்றவை ஆய்வு செய்யப்படுகின்றன. இத்தகைய "கல்விக் கணக்கெடுப்பு ஆண்டறிக்கை - 2011' அண்மையில் வெளியிடப்பட்டது. 

 இந்த அறிக்கையில் தமிழ்நாடு மகிழ்ச்சி கொள்ள இரண்டு விஷயங்கள் இருக்கின்றன. முதலாவதாக, 5 வயதுக்கு மேற்பட்ட குழந்தைகள் பள்ளி செல்வது 100 விழுக்காடு உறுதி செய்யப்பட்டுள்ளது. மாணவர், ஆசிரியர் பள்ளி வருகையும் 90 விழுக்காடுக்கு அதிகமாக உள்ளது. இது ஓர் ஆரோக்கியமான சூழல்.

 அதேவேளையில், அரசும் பெற்றோரும் கவலைகொள்ளக்கூடிய இரண்டு விஷயங்களும் உள்ளன. முதலாவதாக, 5-ம் வகுப்பு படிக்கும் மாணவர்களில் 32 விழுக்காடு மாணவர்களுக்குத்தான் எழுத்துக்கூட்டி படிக்கத் தெரிந்துள்ளது. இது 8-ம் வகுப்பில் சற்றே உயர்ந்து 66 விழுக்காடு மாணவர்கள் எளிய தமிழைப் படிக்க இயலுவோராக இருக்கின்றனர்.

 இரண்டாவதாக, 5-ம் வகுப்பில் 45 விழுக்காடு மாணவர்களால் கழித்தல் கணக்கு மட்டுமே செய்ய முடியும். 14 விழுக்காடு மாணவர்களால் மட்டுமே கழித்தல், வகுத்தல் இரண்டையும் செய்ய இயலுகிறது. எட்டாம் வகுப்பில் இந்த நிலை மாறுகிறது. கழித்தல் மட்டும் செய்யக்கூடிய மாணவர்கள் 38 விழுக்காடாகவும், கழித்தல், வகுத்தல் இரண்டும் செய்யக்கூடிய மாணவர்கள் 45 விழுக்காடாகவும் உயருகிறது.

 இந்த ஆய்வு ஏதோ அரசுப் பள்ளிகளுக்கு மட்டுமே சொந்தம் என்று யாரும் கருதிவிட வேண்டியதில்லை. தனியார் பள்ளிகளையும் உள்ளடக்கியதுதான் இந்த ஆய்வு. தனியார் பள்ளிகளில் பணத்தைக் கொட்டிப் படிக்க வைத்தால், சிறப்பாகக் கல்வி பயில வாய்ப்பு ஏற்படும் என்கிற எண்ணத்தில்தான் தனியார் பள்ளிகளை மக்கள் நாடுகின்றனர். ஆனால், அங்கும் பெரிய அளவில் மாற்றம் இல்லை.

 ஐந்தாம் வகுப்பு மாணவர்களிடம் 2-ம் வகுப்பு தமிழ்ப்பாட நூலைக் கொடுத்துப் படிக்கச் சொன்னபோது, அரசுப் பள்ளி மாணவர்களில் 68 விழுக்காடு மாணவர்கள் திணறினார்கள் என்றால், தனியார் பள்ளிகளில் கொஞ்சம் குறைவு- அதாவது 66 விழுக்காடு!

 8-ம் வகுப்பு பயிலும் அரசுப் பள்ளி மாணவர்களில் 15 விழுக்காட்டினர் ட்யூஷன் படிக்கின்றனர் என்றால், தனியார் பள்ளி மாணவர்கள் 25 விழுக்காட்டினர் ட்யூஷன் படிக்கின்றார்கள். தனியார் பள்ளியில் படித்தாலும் நான்கில் ஒருவர் ட்யூஷன் படித்துதான் அறிவை வளர்த்துக்கொள்ள முடியும் என்றால், தனியார் பள்ளிகளுக்கு கொட்டி அழுது கண்ட பலன் என்ன என்பது பெற்றோர் சிந்திக்க வேண்டிய விஷயம்.

 இந்த ஆய்வில் கிடைக்கும் இன்னொரு தகவல், தமிழகத்தில் உள்ள பள்ளி மாணவர்களில் 92 விழுக்காட்டினரின் வீட்டு மொழி, தமிழ் மொழியாக இருக்கின்றது. அப்படி இருந்தும், இவர்களால் தமிழைச் சரியாகப் படிக்க முடியவில்லை என்றால், கற்பித்தல் முறையில்தான் தவறு இருக்கிறது என்பது உறுதியாகின்றது.

 ஆங்கில மொழியில் கிராமப்புறப் பள்ளி மாணவர்களும், அரசுப் பள்ளி மாணவர்களும் பின்தங்கியிருக்கிறார்கள் என்பதாலும், தனியார் பள்ளிகளில்தான் ஆங்கில அறிவு சிறப்பாகக் கிடைக்கும் என்பதாலும்தான் தனியார் பள்ளிகளை மக்கள் நாடுகின்றனர். ஆனால், தாய்மொழியான தமிழையே இந்தத் தனியார் பள்ளி மாணவர்களால் ஒழுங்காகப் படிக்க முடியவில்லை என்றால், இவர்களால் ஆங்கிலத்தைக் கற்றுக்கொள்ளவும், படிக்கவும் எழுதவும் எவ்வாறு முடியும்?

 ஒரு மாணவன் பள்ளிக்கூட வாசலை மிதிக்காமலேயே கற்றுக்கொள்ளக்கூடிய, மிக இயல்பான கற்றல் சூழல் இப்போது இருக்கின்றது. இன்றைய தமிழ்நாட்டில் தொலைக்காட்சிப் பெட்டிகள் இல்லாத வீடே கிடையாது என்ற நிலைமை உள்ளது. தொலைக்காட்சியில் இடம்பெறும் பெயர்கள், டிவி விளம்பரங்களைக் குழந்தைகள் எழுத்துக்கூட்டி படிக்க முடியும். ஊர் முழுவதும் சுவரொட்டிகளுக்குப் பஞ்சமே இல்லை. கடைகளின் விளம்பரங்கள் இரவு நேரத்தில்கூட தமிழிலும் ஆங்கிலத்திலும் மின்னுகின்றன. இதில் நகரம், கிராமம் என்ற எல்லைக்கோடுகள் மறைந்து வருகின்றன. பிறகும் ஏன் மாணவர்களால் எளிய தமிழைப் படிக்கவும், சிறிய கணக்குகளைப் பிழையின்றி கணிக்கவும் முடியவில்லை?

 இந்த ஆய்வு தமிழ்நாட்டின் எல்லா மாவட்டங்களையும் சேர்ந்த சுமார் 26,000 மாணவர்களிடம் நடத்தப்பட்டது என்றாலும், "ஒரு பானை சோற்றுக்கு ஒரு சோறு பதம்' என்கிற அளவில் இந்த ஆய்வின் முடிவுகள் குறித்து, மதிப்பீடு என்கின்ற வகையில் தமிழக அரசு மிகத் தீவிர கவனம் செலுத்தியாக வேண்டும்.

 பள்ளி வாராக் குழந்தைகள் இல்லை என்ற நிலையை எட்டி விட்டோம். ஆசிரியர்கள் வகுப்புக்கு வருவதும்கூட நன்றாக இருக்கின்றது. ஆனால், கற்றல் மட்டும் இல்லை. கல்வி தரமானதாக இல்லை என்றால், அதற்கு ஒரே காரணம் கல்வித்துறையின் கற்பித்தல் முறைதான் என்பது வெளிப்படை.

 நமது கல்வி முறையில் இருக்கும் அடிப்படைக் குறைபாடு, ஆசிரியர்கள் மத்தியில் அர்ப்பணிப்பு உணர்வு இல்லாமை. அரை நூற்றாண்டுக்கு முன்னால் அரை வயிற்றுக் கஞ்சியுடன் ஆசிரியர் தொழிலில் ஈடுபட்டவர்களிடம் காணப்பட்ட அர்ப்பணிப்பு உணர்வு இன்று அரசு ஊழியர்களாக ஊதியம் பெறும் ஆசிரியர்களிடம் இல்லாமல் இருப்பதற்குக் காரணம் அவர்கள் ஆசிரியர் பணியை சேவையாகக் கருதாமல் ஒரு தொழிலாகக் கருதுவதுதான். மேலும், சமுதாயத்தில் ஆசிரியர்களுக்கு இருந்த உன்னதமான இடமும் மரியாதையும் இல்லாமல் போனதும் ஒரு காரணம்.

 கல்வித் துறையில் அரசியல் தலையீடு, பணம் சம்பாதிப்பதற்காக மட்டுமே கல்வி என்கிற பெற்றோரின் தவறான அணுகுமுறை, ஆசிரியர்களின் தரம், ஆசிரியர்கள்மீது சமுதாயத்தில், குறிப்பாக, பெற்றோரிடத்தில் காணப்படும் மரியாதையின்மை போன்றவைதான் இந்த நிலைமைக்குக் காரணம் என்பதைச் சொல்லித் தெரிய வேண்டியதில்லை.

 காரணங்கள் தெரிகிறது. அந்தத் தவறுகளைத் திருத்திக் கல்வி முறையை மேம்படுத்தும் எண்ணம் இல்லை என்றால் அது யார் தவறு? நாளைய தலைமுறையைப் பற்றி நாம் கவலைப்படாமல் இருப்பது நமக்கு நாமே குழி பறித்துக் கொண்டிருப்பது என்பதை மறந்துவிட வேண்டாம்! 

15 ஆபரேஷன்களுக்குப் பிறகு நான் நடக்கறதே பெரிய விஷயம்: அஜித்!

என் நடிப்பு, முயற்சியைப் பாராட்ட மனமில்லாதவர்கள், என் தோற்றத்தையும் உடல் அமைப்பையும் கிண்டல் செய்கிறார்கள். 15 ஆபரேஷன்களுக்குப் பிறகு நான் நடப்பதே பெரிய விஷயம், என்கிறார் அஜித். சமீபத்தில் அவர் பிரபல வார பத்திரிகைக்கு அளித்த பேட்டியின் சில பகுதிகள்...
நான் 'மங்காத்தா'வில் இருந்து என் படங்களை புரொமோட் பண்ணிப் பேசறது இல்லைனு முடிவு பண்ணிட

்டேன். அது 'பில்லா-2'-வுக்கும் பொருந்தும். ஜூன் மாசம் படம் ரிலீஸ். இதுக்கு மேல் இப்போதைக்கு எதுவும் இல்லை!
மனதை பாதித்த விமர்சனம்...
படம் நல்லா இருக்கா, இல்லையானு சொல்லாம, சிலர் நான் குண்டா இருக்கேன்னு பெர்சனலா கமெண்ட் அடிக்கிறாங்க. 15 ஆபரேஷன்களுக்குப் பிறகு என் மெட்டபாலிஸமே மாறிடுச்சு. நான் ரெண்டு காலையும் ஊன்றி நடக்கிறதே பெரிய விஷயம் சார். அதை நினைச்சு நான் சந்தோஷப்படுறேன்.
நான் நல்ல டான்ஸரா இல்லாம இருக்கலாம். ஆனா, அதுக்காக முயற்சி பண்றேன். இவ்வளவு சிகிச்சைகளுக்குப் பிறகும் ஹெலிகாப்டர்ல இருந்து குதிக்கிறேன்... சண்டை போடுறேன். ஆனா, தொடர்ந்து என் பெர்சனல் தோற்றத்தை சிலர் கிண்டல் செய்றது வருத்தமா இருக்கு!
நெகடிவ் விமர்சனங்கள் குறித்து...
என்கிட்டயே நிறையப் பேர் சொல்லியிருக்காங்க... பொறந்தா அஜித்குமாராப் பொறக்கணும்னு. அஜித்குமாருக்கு என்னல்லாம் கஷ்டம் இருக்குனு, அஜித்குமாரா வாழ்ந்து பார்த்தால்தான் தெரியும். சச்சின் டெண்டுல்கர் இப்படி ஆடணும்னு சொல்றது ரொம்ப ஈஸி. ஆனா, கோடிக்கணக்கான ரசிகர்களின் எதிர்பார்ப்புகளைச் சுமந்துக்கிட்டு விளையாடுற சச்சின் டெண்டுல்கருக்குத்தான் அது எவ்வளவு கஷ்டம்னு தெரியும்.
கம்ப்யூட்டர் முன்னாடி உட்கார்ந்துட்டு கருத்து சொல்றது ஈஸி. களத்துல இறங்கி நின்னாதான், அது எவ்வளவு கஷ்டம்னு புரியும். 30 வயசுல நம்மால எல்லாம் முடியும்னு தோணும். இப்போ 40 வயசுக்கு மேல நம்மளை மீறி ஒரு சக்தி இருக்கு... அதுதான் எல்லாத்தையும் தீர்மானிக்கும்னு தோணுது. என்னை விமர்சிக்கிற எல்லாருக்கும் அந்தப் பக்குவம் கிடைக்கணும்னு நான் கடவுளை வேண்டிக்கிறேன்!
ரசிகர்களுக்கு...
இத்தனை ஆண்டுகளில் ரசிகர்கள் பலம் கூடிக் கொண்டே இருப்பது கடவுள் ஆசீர்வாதம்தான். என் ரசிகர்களுக்கு வெறும் நன்றி சொன்னால், அது முழுமையாகாது. உண்மையைச் சொல்றேன்... தினமும் காலையில் கடவுளை வேண்டும்போது என் ரசிகர்களுக்காகவும் வேண்டிக்கிறேன். நான் இன்னைக்கு சினிமாவில் இருப்பேன். நாளைக்கு இல்லாமலும் போவேன். ஆனா, ஒரு அண்ணனா என் ரசிகர்களுக்கு ஒரு வேண்டுகோள். அட்வைஸ்னு தப்பா நினைக்காதீங்க. உங்க தன்மானத்தை யாருக்காகவும் விட்டுக்கொடுக்காதீங்க.
உங்க வேலையை 100 சதவிகிதம் ரசிச்சு செய்யுங்க. நல்லாப் படிங்க. நான் பத்தாவது வரைக்கும்தான் படிச்சேன். வாழ்க்கையில் கஷ்டப்பட்டுத்தான் பல விஷயங்களைக் கத்துக்கிட்டேன். ஆனா, அந்த ரூட் ரொம்பக் கஷ்டம். படிச்சிருந்தா இவ்வளவு அடிபட்டு வந்திருக்க வேண்டிய அவசியம் இருந்திருக்காதே. அதனால நல்லாப் படிங்க. யாரையும் கண்மூடித்தனமா நம்பாதீங்க. யார் பின்னாடியும் போகாதீங்க. மத்தவன் காலை மிதிச்சு முன்னேறாதீங்க. சிம்பிளா சொல்றேன்... வாழு... வாழவிடு!

தமிழ்நாட்டில் எப்படி கிறிஸ்தவமதம் மாற்றுகிறார்கள்?

நமது தமிழ்நாட்டில் கிறிஸ்தவர்கள் எப்படியெல்லாம் மதம் மாற்றுகிறார்கள்:நேரில் உணர்ந்தவை
ஒரு கிராமம் அல்லது ஒரு லட்சம்பேர்கள் உள்ள நகரில் ஒரு பகுதி;ஒரே ஜாதிமக்கள் வாழும் பகுதியில் வெகுதூரத்தில் உள்ள மாநகரத்திலிருந்து ஒரு பாதிரியார் தனது குடும்பத்துடன் வாடகைக்கு குடியேறுகிறார்.தினமும் தனது வாடகை வீட்டில் ஏசுநாதரைப்பற்றி ஒரு மணிநேரம் வீதம் காலை மற்றும் மாலையில் பாடுகிறார்.
பாட்டுச்சப்தத்தால் அருகில் உள்ள 10 வயதுக்குட்பட்ட சிறுவர் சிறுமிகள் வேடிக்கைபார்க்க வருகின்றனர்.சில வாரங்களில் தனது இனிமையான சுபாவத்தால் எல்லா சிறுவர் சிறுமிகளுக்கும் தினமும் இனிப்பு மற்றும் உணவு வழங்கி அவர்களது வீடுகளுடன் தொடர்புகொள்கிறார்.
சில மாதங்களில் ஒவ்வொரு குடும்பத்தின் குடும்பரகசியங்களும் அந்த பாதிரிக்கு தெரியவருகிறது.பெரும்பாலும் பணக்கஷ்டம் தான்.
எல்லோருக்கும் பணம் கடன் தருகிறார்.(அட நம்மளும் வாங்கலாமே!)வட்டியை நம்மால் சில மாதங்களே ஒழுங்காக தர முடிகிறது.அடுத்த சில மாதங்கள் தர முடிவதில்லை.ஒரு வருடம் முடியும்நிலையில் திடீரென அதே பாதிரி,”நான் கொடுத்த பணத்தை இந்த தேதிக்குள் நீ தர வேண்டும்.இல்லாவிட்டால் கிறிஸ்தவத்திற்கு மாறு.நீ ஒரு பைசா கூட கடன் தர வேண்டாம்”.ஆனால், குழந்தைகளுக்கு வழக்கம் போல இனிப்புகள் மற்றும் உணவுகள் தருவது தொடர்கின்றது.குழந்தைகள் நமது தெய்வங்களை பிசாசுகள் என சபிக்குமளவிற்கு மாறிவிடுகின்றன.ஏசுவை தனதுஆழ்மனதில் பதித்துவிடுகின்றன.
2.இளம்பாதிரிகள் திட்டம் என்ற திட்டத்தின்படி, பிளஸ் டூ முடிக்கும் கிறிஸ்தவ இளைஞர்களுக்கு இந்தியா முழுவதும் கிறிஸ்தவமயமாக வேண்டும் என வெறியூட்டப்படுகிறது.அவர்கள் கல்லூரியில் சேர்ந்த உடனே உடன்படிக்கும் இந்து மாணவியைக் காதலிக்கும்படி அறிவுறுத்தப்படுகின்றனர்.அவளை மயக்கி திருமணம் செய்யுமளவிற்கு கிறிஸ்தவ இளைஞர்கள் தூண்டப்படுகின்றனர்.பெண்வீட்டில் பெண்ணை தலைமுழுகிவிடுகின்றனர்.மணம் செய்வதற்காக அந்த கல்லூரி மாணவியை கிறிஸ்துவ மதம் மாறும்படி கிறிஸ்தவக்காதலனே வற்புறுத்துகிறான்.சரி! நம் காதலனுக்காக இதைக்கூட செய்யாவிட்டால் எப்படி? என அப்பெண் கிறிஸ்தவப்பெண்ணாக மதம் மாறினாலும்,திருமணத்தை கிறிஸ்தவ முறைப்படி முடித்துவிட்டு அவளை கர்ப்பிணியாக்கிவிட்டு, எங்காவது அந்த கிறிஸ்தவ மாணவன் ஓடிவிடுகிறான்.ஆதாரம்:குமுதம் ஜோதிடம் வார இதழ்கள் 2005,2006,2007,2008,2009 முழுவதும்.
3.எங்கெல்லாம் தி.மு.க., கம்யூனிஸ்டு,காங்கிரஸ் வலுவாக உள்ளதோ அங்கே கிறிஸ்தவப்பாதிரிகளுக்கு கொண்டாட்டம்தான்.ஏனேனில்,அங்கே பி.ஜே.பி.,இந்து முன்னணி பெயருக்குத்தான் உள்ளது.நாகாலந்து மாநிலம் மற்றும் இந்தியா முழுக்க வாழும் ஆதிவாசி மற்றும் பழங்குடி மக்களிடம் கிறிஸ்தவ சகோதரிகள் படுதீவிரமாக மதம் மாற்றுகிறார்கள்.அப்பாவி பழங்குடிமக்களிடம் காய்ச்சல் வந்தால் குரோசின் மத்திரையை வென்னீரில் கலந்து குடிக்கச்சொல்லுகிறார்கள்.ஒரே நாளில் குணமாகிவிட்ட பழங்குடி நோயாளிகளிடம் ஏசுநாதர்தான் குணப்படுத்தினார் என பொய் சொல்லி அவர்களை மதம் மாற்றிக்கொண்டே இருக்கின்றனர்.
4.ஒவ்வொரு டிசம்பர் 31 இரவும் புத்தாண்டுக் கொண்டாட்டம் என ஒரு பெரிய மைதானத்தில் கிறிஸ்தவர்கள் நிகழ்ச்சி வைக்கிறார்கள்.எல்லா கிறிஸ்தவ இளைஞர்களுக்கும் தனது இந்து மற்றும் இஸ்லாமிய வகுப்புத்தோழர்களை அழைத்துவரும்படி கட்டாயப்படுத்தப்படுகின்றனர்.
வரும் இந்து மற்றும் இஸ்லாமிய இளைஞர்கள் அந்த புத்தாண்டுக்கொண்டாட்டத்தில் ஏதாவது ஒரு இளம் பெண்ணுடன் நடனமாட வேண்டும்.ஹாலிவுட் படங்களில் பார்த்திருப்போமே அதே மாதிரி ஆளுக்கு ஒரு ஜோடி.. எங்கு பார்த்தாலும் இளைஞர் கூட்டம் ஹேப்பி நீயூ இயர் என்ற இரைச்சல்
இதெல்லாம் ஏசுநாதருக்குத் தெரிந்தால் அவர் எத்தனை கோடிதடவை தற்கொலை செய்து கொள்வாரோ?குறிப்பு: இவையெல்லாம் சில உதாரணங்கள் தான்.சில உதாரணங்கள் இங்கே எழுத முடியாத அளவிற்கு கூச்சமான காரியங்களைக்கொண்டும் கிறிஸ்தவ மதமாற்றம் இந்தியா முழுக்கவும் தமிழ்நாட்டிலும் எல்லா இன் ஜினியரிங் மற்றும் தனியார்கல்லூரிகளிலும் நடைபெறுகிறது.

அமெரிக்க தீர்மானத்தை ஆதரித்து போர் குற்றம் புரிந்த கொலைகாரர்களை தண்டிக்க வேண்டியது இந்தியாவின் கடமை.

வாழ்க்கையில் ஒவ்வொரு மனிதனும் எந்த பக்கம் போறதுன்னு முடிவெடுக்க வேண்டிய தருணம் வரும் -- இது நண்பன் பட வசனம்.    இது நண்பர்களுக்கு மட்டும் இல்லை,  நாடுகளுக்கும் உண்டு.  

இப்போது இந்தியாவிற்கு. 

சமீபத்தில் மனித உரிமைகள் அமைப்பின் கூட்டம்  ஜெனிவாவில் நடைபெற்றது.  இக் கூட்டடத்தில்  இலங்கையில் நடைபெற்ற போர் குற்றங்களை கண்டித்தும்,  விசாரணை நடத்துவதற்கும் அமெரிக்க ஒரு தீர்மானத்தை கொண்டு வந்தது.

பல நாடுகளும் பரபரப்பாக இதை பற்றி பேச ஆரம்பித்து விட்டது.  சிலருக்கு மனதில் சந்தேகம் வரும். 

தனக்கு பிடிக்கவில்லை என்றாலே,  எதாவது நொண்டி காரணத்தை சொல்லி விட்டு குண்டு போடும் அமெரிக்காவிற்கு,  மனித உரிமைகள் பற்றி பேச தகுதி உண்டா என்பதுதான் அது. 

அமெரிக்கா நடத்தியது  எல்லாமே நேரடி யுத்தங்கள்.  அப்படியே மீறி இருந்தாலும் அதை பற்றி பேச இது தருணம் அல்ல.

ஆனால் மதிப்போடும், மரியாதையோடும், சுய கவுரவத்தோடும், பாதுகாப்பு உணர்வோடும் பாதுகாத்திருக்க வேண்டிய தன் நாட்டு மக்களையே கொன்று குவித்து,  சொத்துக்களை சூறையாடி,  அப்பாவி பெண்களை கற்பழித்து,  குழந்தைகளை கூட இறக்கம் இல்லாமல் கொன்று,  மருத்துவமனைகள் மீதும் கூட குண்டு வீசி, கோர தாண்டவம் ஆடி முடித்திருக்கிறது இலங்கை.

அப்பாவி தமிழர்கள் கொத்து கொத்தாக மடிந்த போது,  தட்டி கேட்க வேண்டிய இந்தியா,  வேடிக்கை பார்த்து கொண்டிருந்தது என்பதுதான் வேதனை.

இலங்கை தமிழர்கள் வானத்தில் இருந்து குதித்தவர்கள் இல்லை.  இந்தியாவோடும்,  தமிழர்களோடும் தொப்புள் கொடி உறவாக இருப்பவர்கள்.  வெறும் 50 மைல் தொலைவில் நம் சொந்தங்கள் அழுது துடித்த போது,  இந்தியா காதை மட்டும் அல்ல ... கண்ணையும் சேர்த்து முடிக்கொண்டது.

இது அடுத்த நாட்டு விஷயமாம்.

இந்தியாவின் வெளிஉறவு கொள்கை என்பது விநோதமானது.  எவ்வளவு அடித்தாலும் தாங்குவான் இந்த கைபிள்ளை என்ற கதைதான்.  இல்லாவிட்டால் தமிழக மீனவர்களை சிங்கள ராணுவம் சுடும் போது வேடிக்கை பார்த்து கொண்டிருக்குமா இந்தியா.

எந்த பிரச்சனையாக இருந்தாலும் ,  கடுமையானது, கண்டிக்கிறோம், வன்மையாக கண்டிக்கிறோம், பொறுத்து கொள்ள முடியாது, சகித்து கொள்ள முடியாது என்று அறிக்கை வீட்டு விட்டு அமைதியாகி விடுவதுதான் இந்தியாவின் வெளிஉறவு கொள்கை.

இந்தியா அயல் நாட்டு விவகாரத்தில் தலை இட்டதே இல்லையா.

இந்திராகாந்தி  அம்மையார் பாக்கிஸ்தான் விஷயத்தில்  தலை இட்டு தான் பங்களாதேஷ் உருவானது.

ஏன்?  அங்கு வாழ்பவர்கள் மட்டும் தான் மனிதர்களா.  நம் சொந்தங்களோ.  இலங்கையில் இருப்பவர்கள் நம் சொந்தம் இல்லையா....ரத்தம் இல்லையா .... தொப்புள் கொடி உறவு இல்லையா...

இலங்கையில்  தமிழர்கள் எக்கேடு கேட்டால் எனக்கென்ன என்று இருப்பது வளரும் வல்லரசுக்கு நல்லதல்ல.

இந்தியா நினைத்திருந்தால் ஒரு வார்த்தையில் போர் நின்றிருக்கும். இலங்கை சமாதானத்திருக்கு வந்திருக்கும். அப்பாவி  தமிழர்கள் கொல்லபட்டிருக்க மாட்டார்கள்.

சொந்த நாட்டிலேயே அகதிகளாய்,  யாரும் கேட்க ஆள் இல்லாத அனாதையாய்  அலையவேண்டி வந்திருக்காது.

இந்தியாவின் மவுனத்திருக்கும்,  பாராமுகத்திற்கும் காரணம் உண்டு. 

ராஜீவ்காந்தி படுகொலை.

நான் இந்தியன்.  இந்தியனான என்னால் இந்த படுகொலையை ஏற்று கொள்ள முடியாது.  தொலை நோக்கு பார்வை கொண்ட ராஜிவ்காந்தியை இந்தியா இழந்ததால் 20 வருடங்கள் பின் நோக்கி தலைப்பட்டது இந்தியா.

என் வீட்டிற்குள் நுழைந்து, என் வீட்டில் உள்ளவர்களை அடித்தால் எந்த கொம்பனாக இருந்தாலும் வேடிக்கை பார்க்க மனம் வராது.

இது தவறுதான்.  நடந்துவிட்ட ஒரு சம்பவம்.  இதையே ஒரு காரணமாக வைத்து கொண்டு அப்பாவி தமிழர்களை தவிக்க விடுவது என்ன நியாயம்.

நான் விடுதலை புலிகளை ஆதரிக்கவில்லை.  அவர்கள் செய்த எல்லாமே நியாயம் என்று நான் சொல்ல மாட்டேன்.

இன்று கேட்க நாதி இல்லாமல் ஈழ தமிழர்கள் தவிக்க காரணமே அவர்கள்தான். 

எந்த நோக்கத்திற்காக களத்தில் நின்றார்களோ, அந்த நோக்கத்திற்காக களத்தில் நின்ற  சக சகோதர அமைப்புகளை ஒடுக்கினார்கள்.

 ஒழித்து கட்டினார்கள்.  அமைதிதலைவர் அமிர்தலிங்கத்தை அழித்தார்கள்.

 தங்களை தவிர வேறு யாரும் இல்லை இல்லை என்ற நிலை வந்தபோது,  யார் இல்லாமல் தனி நாடு வரமுடியாதோ, யார் இல்லாமல் அங்கே அமைதி நிலவாதோ,  அங்கேயே கை வைத்தார்கள்.

ராஜீவ் படுகொலை. 

இதற்கு ஆயிரம்  காரணம் சொல்லலாம்.  இந்த படுகொலையை நியாய படுத்தினால்,  இந்தியாவின் இந்த நிலையும் நியாயம் என்பதுதான் உண்மை. ஆனால் விவாதம் செய்ய இதுவல்ல நேரம்.

வன்னியில் 40000 தமிழர்களை படுகொலை செய்த ராஜபக்ஷ்சே மற்றும் அவரின் சகோதரர் கோத்தபாய ராஜபக்ஷேவும் நீதியின் முன் நிறுத்தப்பட வேண்டும்.  அதற்கு இந்தியா என்ன செய்ய போகிறது என்பது தான் கேள்வி.

ஒரு கன்னத்தில் அறைந்தால் மறு கன்னத்தை திருப்பி காட்டு என்றார் இயேசு நாதர்.  ஆனால் மறுகன்னத்தில் அறைந்தால் ஏசுவுக்கும் கோவம் வரும்.

ஆனால் இன்னும் ஒரு படி மேலே போய் முதுகை திருப்பி காட்டும் இந்தியா இந்த விஷயத்தில் வாய் மூடி மவுனமாக இருப்பது நல்லதல்ல. 

இலங்கையில்..............பாகிஸ்தானின் மறைமுக ஆதரவு,  சீனாவின் நேரடி தொடர்பு,  கால் பதிக்க துடிக்கும் அமெரிக்கா  என்று பல்வேறு கணக்குகளை போட்டு பார்த்து,  தமிழர்கள் விஷயத்தில் தவறான முடிவை இந்தியா எடுத்தால்,  உலக அளவில் இந்தியாவின் மானம் கப்பலேறிவிடும்.

இன்று ஐநா சபையாக இருந்தால் என்ன,  மனித  உரிமைகள் சபையாக இருந்தால் என்ன...முதல் முழக்கம் இட்டுருக்க இந்தியா,  இப்போதாவது விழித்து கொள்ள வேண்டும்.

அமெரிக்க தீர்மானத்தை ஆதரித்து போர் குற்றம் புரிந்த கொலைகாரர்களை  தண்டிக்க வேண்டியது இந்தியாவின் கடமை.

அங்கே வாழும் தமிழர்கள் கவுரவத்தோடு வாழ,  ஒரு வழி ஏற்படுத்தி கொடுக்க வேண்டியது இந்தியாவின் கடமை. 

இது மனிதாபிமான அடிப்படையில் மட்டும் அல்ல,  நம் ரத்தங்கள் சுயமாய் வாழவும்,  சூறையாடிய கயவர்கள் தண்டனை பெறவும் தான். 

வரலாற்று தவறை இந்தியா செய்ய கூடாது...... செய்யவே கூடாது...விக்கி 

உலகால் அறியப்படாத ரகசியம் என்ற புத்தகத்தில் இருந்து. ஆசிரியர் M .S . UTHAYAMOORTHI ...

நீ விரும்பியதை செய்.  

உன் உள்ளுணர்வு சொல்வதை கேள்.

உன்னை நம்பு.  

உன் மனம் கூறுவதை கவனி. 

எந்த எண்ணம் அடிக்கடி எழுந்து உன்னை உந்துகிறதோ அந்த வழியில் நட.  

அமெரிக்க நாட்டில் ஒரு சர்வே செய்தார்கள்.  உங்களுக்கு பிடித்த வேலையில் நீங்கள் இருக்கிறீர்களா என்று கேட்டதற்கு சுமார் 95 % சதவீதம் பேர் இல்லை என்று பதில் அளித்தார்கள்.

ஊருக்கு செல்பவர்கள் ஏதோ கிடைத்த வண்டியில் ஏறிக்கொள்வார்கள். எந்த ஊருக்கு போக வேண்டும் என்கிற தெளிவில்லாமல் என்று வைத்து கொள்ளுங்கள் ,  அது போல ஏதோ சோற்று பாட்டிற்கு  வேலை  என்று,  ஏதோ ஒன்றை தேர்ந்தெடுத்து  எல்லாம் சரிதான் என்று வாழ்க்கையை நடத்துகிறார்கள். நகர்த்துகிறார்கள் பலர்.

வீட்டில் அப்பா, அம்மா, அத்தை, பாட்டி, ஆசிரியர் என்று பலர் கூறும் யோசனையை கேட்டு பலர் வேலையில் இறங்குகிறார்கள், தேர்ந்தெடுக்கிறார்கள். 

இந்த உலகம்  நம் காதுபட   சதா  சொல்லி கொண்டிருக்கிறது.  

வங்கி வேலைக்கு போ.... நிறைய பணம் கிடைக்கும். நல்ல இடத்தில் இருந்த பெண் கொடுப்பார்கள். 

சொந்த தொழில் இறங்கு.  ஒரு நாள் பெரிய பணக்காரனாவாய். 

தாலுக்கா ஆபிஸ் வேலையில் இறங்கு.  ஆயுசு பூராவுக்கும் யாரும் உன்னை அசைக்க முடியாது. 

ஆசிரியர் வேலைக்கு போ.  அதிக கஷ்டமில்லை. இப்படி பல வாசகங்களை கேட்கிறோம். 

நமக்கோ வாலிப வயசு,  அனுபவமோ இல்லை. பெரியவர்களை சார்ந்தே பழகி இருக்கிறோம்.  எனவே அவர்கள் யோசனையை ஏற்று வாழக்கையை அமைத்து கொள்கிறோம். 

பின்  கொஞ்ச  நாளில்..... நான் என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறேன், இங்கே என்ற கேள்வி ஆத்ம சோதனையாக எழுகிறது.  என்ன சாதிக்கிறேன் இதில் என்ற கேள்விக்குறி நம்மை வாட்டுகிறது.

இந்த செக்கு மாட்டு வாழ்க்கை, உப்பு சப்பில்லாத வாழ்க்கை, என் மனம் இதில் இல்லை.  என் திறமைக்கு இங்கு வழி இல்லை என்ற எண்ணம் கோவமாக எழுகிறது.

அக்கவுன்ட் ஜெனரல் அலுவலகத்தில் வேலை இருந்தது. நாடகம் சினிமாவில் மிகவும் வாய்ப்பு இருந்தது.  லாப நஷ்டம் பாதுகாப்பு என்று பார்க்காமல் கலைத்துறையை தேர்ந்தெடுத்தார் பாலசந்தர்.

கம்புட்டர் கம்பெனியில் வேலை.  எனினும் மனத்திலோ எழுதும் உந்துதல். அன்று உந்துதலை பின்பற்றிய சுஜாதா இன்று எழுத்துலகில் ஒரு தனி சிறப்பிடத்தை பெற்றார். 

அவர்களுக்கு வீட்டிலும் வெளியிலும் எதிர்ப்பு இல்லை என்று என்னுகிறிர்களா?  லாப நஷ்டங்கள் ஏற்படுவதில்லை என்று கூற முடியுமா.

உள்ளுணர்வால் உந்தப்பட்டு தன் வாழ்நாளில் தன் துறையை தேர்ந்தேடுத்து கொள்பவர்கள், ஆத்ம திருப்தியை முக்கியமாக கணக்கில் எடுத்து கொள்கிறார்கள்.

தன்னை நம்புகிறார்கள் தன் காலில் நிற்கிறார்கள். தன்னால் சாதிக்க முடியும் என்ற பெருமையில் வாழ்கிறார்கள்.

தனக்கும், பிறருக்கும், இந்த சமுதாயத்திற்கும் பயன் படுகிறார்கள்.  அவர்கள் சவால்களை கண்டு அஞ்சுவதில்லை.

சவால்களும், சோதனைகளும் தான் மனிதனது முழு திறமையை வெளியே கொண்டு வருகிறது என்பது அவர்களுக்கு தெரியும்.